Zwiedzanie

Pałac w Sannikach to jedyny taki na Mazowszu obiekt związany z Fryderykiem Chopinem, który jest historycznie autentyczny, nigdy nie wymagał rekonstrukcji. Poza zwiedzaniem neoklasycystycznego pałacu z końca XVIII wieku, Centrum posiada dla swych gości całoroczną bogatą ofertę spędzenia tu czasu:

         koncerty chopinowskie

         koncerty i inne imprezy plenerowe

         wystawy malarstwa, fotografii, rękodzieła artystycznego

         spotkania Dyskusyjnego Klubu Książki

         profesjonalną salę konferencyjną

         Dom Pracy Twórczej

         warsztaty tematyczne dla dzieci i dorosłych

         altanę grillową

         kompleks boisk, również do tenisa ziemnego, plac zabaw dla dzieci

         blisko 11- hektarowy park

 

Pałacowe ekspozycje

Zwiedzanie pałacu to historyczny spacer poprzez wieki. Zaczynamy od końca XIII wieku, kiedy to właścicielami dóbr sannickich byli książęta mazowieccy linii płockiej – Siemowitowie. Tablice na podeście pierwszego piętra zawierają informacje o tych czasach, a także o kolejnych, już dzierżawcach królewskich, tego majątku. Ostatnimi dzierżawcami dóbr sannickich była rodzina Pruszaków, pochodząca z Pomorza, która wykupiła majątek aktem notarialnym i z tym momentem stał się ich własnością.

To właśnie z rodziną Pruszaków wiąże się sannicki epizod w życiu Fryderyka Chopina. Latem 1828 roku przyjechał na zaproszenie szkolnego kolegi, Konstantego Pruszaka, do majątku jego rodziców.

Salonik muzyczny to szczególne pomieszczenie, gdyż znajduje się tu blisko 200-letni fortepian. Zgodnie z przekazami potomków jego pierwszych właścicieli, grywał na nim najprawdopodobniej sam Fryderyk Chopin.

Tu po raz pierwszy zwracamy uwagę na oryginalne polichromie na ścianach i suficie. Znajdujemy je w innych jeszcze pomieszczeniach, a odkryte zostały przez przypadek w 2011 roku, gdy w Zespole Pałacowo-Parkowym trwał generalny remont.

Kolejne kroki kierujemy do sali wystaw czasowych. To tu, po każdym koncercie stricte chopinowskim, następuje otwarcie kolejnej wystawy malarstwa, fotografii, rzeźby lub grafiki. Zdarzają się również wystawy historyczne i inne.

W niewielkiej, przechodniej salce znajdujemy informacje dotyczące kolejnych po Pruszakach właścicieli dóbr sannickich.

To rodzina żydowskiego kupca i bankiera Samuela Natansona. Przez kilkanaście lat dobrami ziemskimi i pałacem zarządzał Leon książę Sapieha, lecz z czasem i to poza wcześniej kupioną cukrownią, trafiło w ręce Natansonów.

Kolejna zmiana to rok 1909, kiedy to całość majątku odkupiła wnuczka Samuela Natansona, Antonina Dziewulska. Przekazała ona dobra sannickie w zarząd swemu mężowi, Stefanowi Dziewulskiemu.

Po drodze do sali, gdzie jest ekspozycja dotycząca Dziewulskich, przechodzimy przez nieduży, amfiladowy pokój. Na ścianach wiszą: wizualizacja szlacheckiego dworu z przełomu XVII i XVIII wieku, plan pałacu, jaki postawili w 1793 roku Pruszakowie, a wreszcie zdjęcie pałacu z roku 1905 i 1918. To dla porównania zachodzących zmian, dokonywanych przez kolejnych właścicieli.

Teraz wchodzimy do sali, poświęconej Antoninie i Stefanowi Dziewulskim, ostatnim prywatnym właścicielom dóbr sannickich do zakończenia II wojny światowej, Tu również, podobnie jak w poprzednich salach, widzimy oryginalne polichromie z końca XVIII wieku i początku XIX.

Przechodzimy przez salkę z wizualizacjami i wchodzimy do saloniku Dziewulskich. Najpierw jednak prosimy o zerknięcie na zdjęcie z 1936 roku, które przedstawia salonik Dziewulskich. Na jego podstawie zaaranżowane zostało to miejsce wypoczynku dziedziców. Warto przyjrzeć się sufitowi, jako że odzyskany został w 98%.

Teraz kolej na pałacową tajemnicę, czyli wejście do tunelu. Schodzimy kolejną klatką schodową, równie zabytkową, jak schody z głównego holu.

Pod nimi znajduje się szyba, przykrywająca wejście do podziemnego przejścia. Jego przebieg nadal jest niewiadomą.

Stamtąd wchodzimy do sali koncertowej, dalej lustrzanej i saloniku.

Więcej na temat tego pięknego, neoklasycystycznego pałacu, losów jego właścicieli czy dziejów powojennych, dowiemy się od przewodnika lub słuchając audiobooka.

 

Park

Zabytkowe założenie pałacowe w Sannikach powstało w końcu XVIII wieku, na terenie dawnego zespołu dworskiego. Zachowały się szpalery lipowe z drugiej połowy XVIII wieku. Teren dawnego ogrodu dworskiego został powiększony i założono park krajobrazowy, w który doskonale wpisuje się pałac. Powstały wtedy dwie aleje kasztanowców. Jedna z nich prowadzi do klombu przed głównym wejściem do pałacu, a druga, jakby łączy pałac z terenem, gdzie posadowiona była cukrownia. Zachował się zabytkowy szpaler buków wzdłuż wschodniego ogrodzenia oraz pojedyncze okazy starodrzewu z pięknym platanem przy stawie. Park kryje jeszcze wiele tajemnic, jak choćby odkryte niedawno fragmenty fundamentów szlacheckiego dworu z przełomu XVII i XVIII wieku. Być może poniżej są i starsze struktury.

Spacerując po parku nie sposób nie odwiedzić rzeźby autorstwa Ludwiki Kraskowskiej-Nitzschowej, która stanęła tu w 1986 roku. Pomnik przedstawia Chopina kroczącego, otulonego szarym płaszczem. Zaciekawienie budzi kolejna rzeźba, tym razem autorstwa Bartłomieja Kurzei. Przedstawia ona fortepian, postać kompozytora i młodej kobiety. Inspiracją do szczególnego układu tych trzech elementów kompozycji, stanowi historia związana z pobytem 18-letniego Fryderyka w sannickim pałacu.

 

 

Całość obiektu przystosowana została do potrzeb osób niepełnosprawnych.

KUP BILET NA KONCERT